SIERPIEŃ
Wierzbówka kiprzyca (Chamaenerion angustifolium)

Objęty ścisłą ochroną gatunkową

Ptak z rodziny dzięciołowatych. Występuje w Europie i Azji, a także w północnej Afryce. W Polsce rozpowszechniony na całym obszarze. To najliczniejszy z naszych dzięciołów. Zasiedla głównie lasy liściaste, ale także iglaste, zwłaszcza sosnowe, lub mieszane. Często spotkać go można w parkach i zadrzewieniach śródpolnych. Z reguły jest gatunkiem osiadłym, ale czasem pojawiają się osobniki koczujące, przylatujące na jakiś czas z innych regionów.

Średniej wielkości, długość ciała to 21-25 cm. O czarno-biało-czerwonej kolorystyce. Grzbiet czarno-biały, z dużymi plamami na barkach, spód szarobiały, pokrywy podogonowe intensywnie czerwone. Białe policzki z czarnymi paskami, łączącymi się także z czarnymi paskami usznymi, ciągnącymi się po bokach szyi. W okolicy potylicy jaskrawoczerwona plamka (tylko u samców). Mocny dziób i czepne nogi, dostosowane do siadania na pionowych pniach – dwa palce ustawione do przodu, dwa do tyłu.

Nie śpiewa, natomiast bębni o korę drzewa. Jest to krótka seria szybko powtarzanych mocnych uderzeń dzioba. Oznajmia w ten sposób o zajęciu danego terytorium i przywabia partnera.

W okresie wiosny i lata żywi się głównie owadami i ich larwami, wydobywanymi spod kory, bardzo chętnie jada mszyce, jesienią spożywa także nasiona drzew iglastych i owoce. Wiosną nakłuwa czasem korę brzóz i pije wyciekający sok. Zimą spotkać go można także przy karmnikach – chętnie zjada słoninę, wystawiana dla sikorek.

Jest ptakiem monogamicznym. Gniazduje od kwietnia do czerwca. Wyprowadza jeden lęg rocznie. Gniazdo buduje w wykutej przez oboje przyszłych rodziców dziupli, w potężnym, żywym drzewie, ale wybiera pnie z uszkodzonym drewnem. Budowa trwa dwa tygodnie. Co roku wykuwa nową. Chętnie gnieździ się także w budkach lęgowych. Składa zwykle 4-7 jaj. Są one białe, z grubą, błyszczącą skorupką. Jaja wysiadują obydwoje rodzice, przez 12-13 dni. Pisklęta przebywają w dziupli około trzech tygodni i są bardzo hałaśliwe. Karmią je także obydwoje rodzice. Dokarmiają także po opuszczeniu gniazda.

Bibliografia:

  • Turyn E.: Nasze ptaki. Warszawa: Nasza Księgarnia, 1991
  • Kruszewicz A. G.: Ptaki Polski.Encyklopedia ilustrowana. Warszawa: MULTICO, 2007
  • Bezzel E.: Ptaki. Warszawa: MULTICO, 2000
  • https://pl.wikipedia.org/wiki/Dzi%C4%99cio%C5%82_du%C5%BCy



Ta strona korzysta z ciasteczek. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie.