Gorce - 29 czerwca 2025
Kamil Sułkowski mi
się pochwalił, że podczas ostatniej swojej wyprawy na poszukiwanie nasięźrzałów
i podejźrzonów przez przypadek natrafił na wyblina jednolistnego (Malaxis monophyllos).
Co prawda, mam go już w swojej kolekcji, ale znalazłam go na Słowacji. W Polsce
jeszcze nigdy go nie widziałam. Mnóstwo roślin, które występują na terenie
Polski, widziałam niestety tylko na Słowacji. Zawsze sprawia mi przyjemność,
jak mogę je zobaczyć rosnące u nas. Kamil wie, że nie zdradzam nigdy cudzych
stanowisk rzadkich roślin i dlatego obiecał, że mi te wybliny pokaże.
Umówiliśmy się na Przełęczy Przysłop w Lubomierzu. Dwa lata
temu szłam stamtąd z Markiem na krokusy. Kamil wspomniał, że dobrze byłoby
przejść doliną potoku Kamienica, więc pamiętając, że to była długa trasa i paskudne podejście na koniec, zaplanowałam ją nieco inaczej. Upewniłam się
tylko, gdzie rośnie wyblin. Okazało się, że na zaplanowanej przez mnie trasie.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Zostawiliśmy samochód Kamila na parkingu i moim zjechaliśmy na polanę Trusiówka. Stamtąd wyruszyliśmy ścieżką edukacyjną „Dolina Gorcowego Potoku”. Nią, cały czas lasem, doszliśmy do szlaku żółtego, którym pierwotnie mieliśmy iść już z Przełęczy Przysłop.
.jpg)
.jpg)
Potem przeszliśmy przez piękną polanę Podskały. Minęliśmy po drodze kolejną, Adamówkę, i dotarliśmy na Gorc Troszacki. Z niego zeszliśmy zielonym szlakiem na polanę Stawieniec. Potem już dalej tym szlakiem, ale lasem, dotarliśmy do niebieskiego szlaku, idącego doliną Kamienicy, i nim wróciliśmy na polanę Trusiówka. Taka pętla długości około 14 kilometrów. Bardzo ładna trasa na wycieczkę o każdej porze roku.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Od początku towarzyszyły nam rośliny. Wyprawa w Gorce o tej porze to prawdziwa radość dla każdego miłośnika roślin. Kwitło jeszcze kilka gatunków storczyków – listera jajowata (Listera ovata), storczyk Fuchsa (Dactylorhiza fuchsii), storczyca kulista (Traunsteinera globosa) i gółka długoostrogowa (Gymnadenia conopsea). No i oczywiście główny cel tej wycieczki, czyli wyblin jednolistny (Malaxis monophyllos), który Kamil namierzył podczas swojej ostatniej wyprawy. Cieszył się ty znaleziskiem jak dziecko! Ja też bym się tak na jego miejscu cieszyła.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Poza tym jastrzębiec pomarańczowy(Pilosella aurantiaca), który na Polanie Podskały rośnie w dużych ilościach. I oczywiście starzec górski (Senecio subalpinus).
Dla mojego młodego kolegi, poza pokazaniem mi wyblina, głównym celem było obejście „jego” stanowisk, na których rosną ukochane przez niego paprocie księżycowe, jak je w skrócie niefachowo nazywamy. Czyli nasięźrzał pospolity (Ophioglossum vulgatum) i podejźrzon księżycowy (Botrychium lunaria). Podejźrzonom zaczęły już się przebarwiać kłosy zarodnionośne i rzeczywiście trochę przypominają kwiaty!
.jpg)
.jpg)
Kamil liczy je pracowicie i każdy ogląda z uwagą. Ba, nawet z nimi rozmawia! Spędzamy więc na każdym stanowisku sporo czasu. Ale mi to nie przeszkadza. Podczas rozmów o botanice czas nie ma znaczenia. I nigdy się nie dłuży.
.jpg)
.jpg)
Na polanach rośnie sporo ciemiężycy zielonej (Veratrum lobelianum). To okazała, piękna roślina. Ja najbardziej lubię ją wiosną, bo jej młode, jasnozielone liście są niezwykle ozdobne. Ale kwiaty też ma piękne. Zwłaszcza młode.
.jpg)
.jpg)
Poza polanami sporo czasu spędzamy też w lesie, bo tak
prowadzi szlak. Kwitną teraz jeszcze gnieźniki leśne (Neottia nidus-avi).
Namierzyliśmy piękne stanowisko i Kamil może wykorzystać zalety lampy
doświetlającej. Kupił sobie taką tanio, do przymocowania na statywie i dorobił
jej klips, którym można go mocować do patyków. Nie trzeba dźwigać statywu, a poza tym zawsze można mieć „statyw” o dobrej wysokości! Ja czasami próbowałam
używać lampy błyskowej, ale wtedy zdjęcia wychodzą sztucznie. Te Kamila wyszły
świetnie. Obiecał mi taką lampę też zrobić. Można nosić ją przypiętą do torebki z aparatem. Zaczął też od jakiegoś czasu robić zdjęcia lustrzanką, chociaż
wcześniej też wolał wygodne kompakty.
.jpg)
.jpg)
Oczywiście, mam świadomość, że zdjęcia robione lustrzanką są
zdecydowanie lepsze, ale ja już zbyt przyzwyczaiłam się do kompaktów z dużymi
zoomami (ostatnio Nikon P900 z 83-krotnym zoomem optycznym i leciutki, pół
mniejszy Canon PowerShot SX70 HS z 65-krotnym. Bo to w jednej chwili i kozica daleko na grani i zdjęcie makro malutkiej roślinki pod nogami! Nie wspominając już o kieszonkowym
Sony, wielkości telefonu, z 30-krotnym zoomem, który noszę na wszelki wypadek! No i telefonem też można zrobić
całkiem dobre zdjęcia. Wiem, że to „focenie”, ale jest wygodne i na moje
potrzeby wystarczy! Zwłaszcza, że ja chodzę w większości wypadków turystycznie
i muszę szybko zrobić zdjęcie i iść dalej. A na zmianę obiektywów i botaniczne
„leżenie” nigdy nie mam czasu. Dla mnie rośliny są „przy okazji”. Chociaż oznaczyłam
i sfotografowałam już ponad 1300 gatunków! Często w biegu, jak była to wycieczka zorganizowana! Taka jak dzisiaj jest dla
mnie bardzo rzadka! W towarzystwie drugiego miłośnika roślin! Dlatego sprawia mi tyle przyjemności! Mam nadzieję, że mojemu towarzyszowi też!
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Schodzimy w końcu do doliny potoku Kamienica. Miało być
nudnie, a nie jest. Nigdy tu o tej porze roku nie byłam. Jest pięknie! I kwitnie mnóstwo roślin. Z zapałem się im przyglądamy i fotografujemy. Kwitnie
tu dzisiaj storczyk Fuchsa w ogromnej ilości i różnych kolorach. No i omiegi
górskie (Doronicum
austriacum), a także modrzyki górskie (Cicerbita
alpina). Sporo też jest naparstnicy zwyczajnej (Digitalis grandiflora).
Ja niestety mam dużego pecha. Zafascynowana podejźrzonami
nie zauważam, że upaprałam czymś obiektyw i zanim się spostrzegam, to sporo zdjęć nadaje się do
wyrzucenia, a na innych to widać. Cóż, fotografem to ja nigdy nie będę!
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Fruwa dzisiaj mnóstwo motyli, więc też z zapałem je fotografujemy. Zresztą także pająka, kołosza wielobarwnego (Aculepeira ceropegia), złotawka złotawca (Euthystira brachyptera) i ulubione przez Kamila rozpucze lepiężnikowce (Liparus glabrirostris), które, jak nazwa wskazuje, żerują na liściach lepiężników.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Wycieczka poza jej botaniczną wartością, przebiegała, jak już
wspomniałam, piękną, widokową trasą. Sporo łąk, trochę lasu, potok i ładne
stawy retencyjne. No i można potem spędzić trochę czasu przy ognisku na polanie
Trusiówka, bo jest tam ładny parking z całą infrastrukturą. Polecam każdemu!
To była kolejna wspaniała wyprawa przyrodnicza z Kamilem. Szkoda, że spotykamy się tak rzadko. Ale za to wtedy jest to dla nas święto!